شعرى از ايمن بن خريم چون ايمن « 1 » از مخالفت خوارج وشاميان با داورى ابن عباس آگاه شد اين ابيات را گفت : اگر قوم ( عراق ) را رأى درستى باشد كه ايشان را از گمراهى باز دارد ، بايد ابن عباس را گسيل دارند . خدا پدرش ( عباس ) رارحمت كند ، چه بزرگمردى است . او درميان مردم براى گره گشايى بى همتا است . ولى اينك كار شما را به سالخورده مردى يمنى واگذار كردند . كسى كه بسيار كم خرد وانديشه است . اگر عمرو بااو به سخن بنشيند وى را به گردابهاى نيرنگ خود درمى افكند . و آن مرد ابله در برابر وى فرو خواهد ماند . اى پيك سخن مردى را ، كه از گفتن حق پروايى ندارد بىشماتت‌به على عليه السلام بازگو . اى ابالحسن اين مرد اشعرى مورد اطمينان نيست . بدان كه خيرخواهانه رهنامايى شدى وآدم فرومايه مانند شريفان نباشد . به كمك يار نزديك خود ، به پيشوايشان ضربه بزن . پسر عمويت عباس از ديگران شايسته تراست . چون شعر ايمن به گوش سپاهيان على عليه السلام رسيد دل گروهى از ياران وشيعيان آن حضرت به ابن عباس گراييدند و متوجه شدند امّا مقّدسين نا آگاه از پذيرفتن هرفرد ديگرى جز ابوموسى خوددارى كردند . « 2 »

--> ( 1 ) . ايمن بن خريم اسدى از صحابهء رسول خدا صلى الله عليه وآله ( تنقيح المقال ، مامقانى ، ج 1 ، ص 158 ) . و از كسانى است كه درجنگ صفين بىطرفى اختيار كرد و از جنگ كناره گيرى نمود ( وقعهء صفين ، ص 502 ) . ( 2 ) . وقعهء صفين ، ص 502 .